|
Niech pani jednak ma wyrozumiałość dla człowieka, którego życie dziwnie się toczy...
źródło: NKJP: Stanisław Dygat: Jezioro Bodeńskie, 1946
|
|
Ledwie jednak zdążył to powiedzieć, kiedy zjawiły się na podwórzu nowe, dziwnie wyglądające postacie.
źródło: NKJP: Maria Krüger: Karolcia, 1994
|
|
Uśmiechała się tylko do mnie tak jakoś dziwnie, jakby chciała przeprosić i wiedziała, że to niemożliwe.
źródło: NKJP: Mariusz Cieślik: Śmieszni kochankowie, 2004
|
|
Olek to nie było imię, ale nazwisko. Na imię miał Aleksander, co brzmiało bardzo dziwnie: jakby miał dwa imiona, a nazwiska wcale.
źródło: NKJP: Henryk Grynberg: Życie ideologiczne, osobiste, codzienne i artystyczne, 1998
|
|
Równoległymi do gościńca dróżkami wędrowały luźne oddziały piechoty i taborów. Dużo nas było. Aż dziwnie. Żołnierze rozglądali się na wszystkie strony z radosnym niedowierzaniem.
źródło: NKJP: Jan Józef Szczepański: Polska jesień, 1995
|