przedziwnie II

I
  • to, o czym mowa, ma daną cechę w tak dużym stopniu, że mówiący uważa, że nie można się było tego spodziewać
  • wykładnik stopnia cechy

  • (quasi)synonimy:  dziwnie II
    zaskakująco II
  • Pałac jest przedziwnie szkaradny, łączy bogactwo detalu z upiornym gustem ćwierćinteligenta przeżartego megalomanią.

    źródło: NKJP: Krzysztof Zanussi: Urok despoty, Polityka nr 2304, 2001-06-30

    Po prostu można by powiedzieć, że jaśniał jakimś przedziwnie pięknym blaskiem.

    źródło: NKJP: Maria Krüger: Karolcia, 1959

    Ale że ziemski byt znaczy wiele i że wszystkiemu tutaj jesteśmy na pozór potrzebni, całej tej znikomości, co nas przedziwnie dotyczy.

    źródło: NKJP: Wojciech Chmielewski: Kawa u Doroty, 2010

    Zamiast „ dorastającej panienki ” wtoczyła się do mojej komnaty niewiasta służebna, nosząca przedziwnie wonne imię Narcyza.

    źródło: NKJP: Kornel Makuszyński: Szaleństwa Panny Ewy, 1957

    Tak się przedziwnie złożyło, że każdego seta wygrała drużyna, która grała po prawej stronie boiska (patrząc z trybun).

    źródło: NKJP: Jarosław Galusek: Udany rewanż, Dziennik Zachodni, 2004-02-02

  • część mowy: operator metapredykatywny

  • przedziwnie _
    Przym., Przysł. lub Cz.
    szyk: stały: antepozycja
  • Zob. dziwny

CHRONOLOGIZACJA:
Zob. przedziwnie I
Data ostatniej modyfikacji: 17.01.2019