staroprawosławny II

I

rzeczownik

  • członek wspólnoty religijnej powstałej w wyniku rozłamu w rosyjskiej Cerkwi prawosławnej, nieuznający reform liturgicznych wprowadzonych w XVII w.
  • CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

    Religia – kościół

    wyznania: zasady i prawdy wiary

  • [...] staroprawosławni, zadomowieni od niemal dwóch wieków na ziemiach Rzeczypospolitej i mający tam dużo swobody, a nawet otoczeni opieką przez szlachtę, gorliwie współpracowali z wojskami carskimi przy zwalczaniu buntowników [...].

    źródło: Stefan Pastuszewski: Podział na staro- i nowoprawosławie, Akant, 2011-10-17 (akant.org)

    Stosunek staroprawosławnych do katolicyzmu był zawsze negatywny.

    źródło: Jan Gancewski: Granice chrześcijaństwa, 2020 (muzeum-grunwald.pl)

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m1

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. staroprawosławny
    staroprawosławni
    ndepr
    staroprawosławne
    depr
    D. staroprawosławnego
    staroprawosławnych
    C. staroprawosławnemu
    staroprawosławnym
    B. staroprawosławnego
    staroprawosławnych
    N. staroprawosławnym
    staroprawosławnymi
    Ms. staroprawosławnym
    staroprawosławnych
    W. staroprawosławny
    staroprawosławni
    ndepr
    staroprawosławne
    depr

    Inne uwagi

    Zwykle lm

CHRONOLOGIZACJA:
Zob. staroprawosławny I
Data ostatniej modyfikacji: 10.11.2026